mitesco - de zachte weg

Dit gaat over jonge kinderen (onder 11-12). Als het op wedstrijden aankomt, zijn wij Amerikanen typisch: we kennen maar twee gelegitimeerde posities; enthousiaste support en gekwalificeerde support.

De eerste visie behelst : hoe meer we kinderen trainen in rivaliteit, hoe beter. Competitie vormt het karakter en zorgt ervoor dat we uitblinken. Het tweede standpunt geeft toe dat onze samenleving vervreemd is door het idee dat je nummer één moet zijn, dat we kinderen te veel pushen om hard en snel te winnen, maar toch benadrukt men dat het gezond en prettig kan zijn als we het in de hand houden.

Ik zat jarenlang in de eerste groep. Toen ik echter zelf een kind kreeg, getrouwd was met een vrouw die afgestudeerd was in de kinderpsychologie en ontelbare uren had doorgebracht met het bestuderen van het onderwerp, kijkend naar onderzoeken vanuit de psychologie, sociologie, educatie en andere disciplines, veranderde ik van standpunt. Ik denk dat geen van beide groepen heilzaam is voor jonge kinderen. De zinsnede "gezonde competitie" is eigenlijk een contradictio in terminis. Competitie betekent eigenlijk simpelweg dat een persoon succes heeft als een ander mislukt en op jonge leeftijd is die les niet nodig.

Wat wil je voor je kind? Ik denk dat je wilt dat ze een gezond zelfbewustzijn ontwikkelen en aanvaarden dat ze in wezen goede mensen zijn. Je wilt dat ze succesvol worden, het hoge niveau bereiken waartoe ze in staat zijn. Je wilt dat ze lieve en ondersteundende relaties aangaan en dat ze zich vermaken. Competitie is niet alleen onnodig om dat te bereiken, in feite ondermijnt het die idealen.

Wedstrijden zijn voor het zelfbeeld van kinderen wat suiker is voor tanden. De meeste mensen verliezen in competitieve ontmoetingen en het is duidelijk waarom dat twijfel schept in henzelf. Winnen bouwt geen karakter in een 7-jarige, het laat een kind slechts tijdelijk schitteren. Studies tonen aan dat gevoelens van eigenwaarde afhankelijk maakt van externe feedback-bronnen, ten gevolge van competitie. Je waarde wordt wat je gepresteerd hebt. Of erger: de eigenwaarde van je kind wordt evenredig aan het aantal mensen dat je hebt verslagen.

Ik deelde deze mening op een clinic voor coaches niet zolange geleden en terwijl de meesten daarmee instemden, was er toch één judoleraar die benadrukte hoe noodzakelijk het was voor zijn 9-jaar oude zoon om meervoudig nationaal kampioen te worden. Ik vroeg later hoe het kind zich voelde wanneer hij verloor en zijn antwoord was: "teleurgesteld en beschaamd". Stel je voor! Een negenjarige die zich schaamt omdat hij een judo toernooi heeft verloren! Nog een keer: wat is nou de les?

Dat wil allemaal niet zeggen dat kinderen geen discipline en volharding moeten leren, dat ze niet aangemoedigd moeten worden om succes te hebben en zelfs tegenslagen moeten leren verduren. Maar dat betekent niet dat ze noodzakelijkerwijs moeten winnen of verliezen -- dat is, om andere kinderen te verslaan en bezorgd te moeten zijn dat we worden verslagen. Jonge kinderen hebben succes ondanks competitie, niet vanwege dat. De meesten van ons werden opgevoed om te geloven dat we onze beste prestatie leveren als we in een race zijn; dat we zonder competitie allemaal dik, lui en middelmatig zouden worden. Een geloof dat nooit echt onderbouwd is.

Uiteraard kan niet iedereen een toernooi winnen. Als één kind wint, kan een ander het niet. Dat betekent dat elk kind onvermijdelijk een ander gaat zien als een obstakel op de weg naar zijn eigen succes. Dat is de les die een jong kind leert in shiai, niet hoe hij een ippon moet scoren of een waza-ari. Competitie kan er ook toe leiden dat jonge kinderen jaloers worden op de winnaars, om neer te kijken op verliezers en wantrouwig te worden naar andere jonge kinderen.

Jonge kinderen kunnen ook profiteren van judo. Het is een goede oefening, lichamelijke vaardigheden kunnen worden aangeleerd, alsmede lessen in discipline. Dit alles kan worden bereikt zonder shiai op een jonge leeftijd. Als een jong kind echt naar een shiai wil gaan, zou ik het niet ontmoedigen, maar wel de ouders willen waarschuwen voor de valkuilen en ik zou een leerling nooit pushen om deel te nemen. Maar als ze eenmaal 12 zijn, zou ik het ze aanraden. Jazeker, ik heb nationale kampioenen onder de twaalf voortgebracht en de meesten van hen hielden ermee op toen ze tieners waren. Judo op een jonge leeftijd moet een positieve, plezierige leerervaring zijn. Er is geen noodzaak om de druk van shiai op de schouders van een achtjarige te leggen. Ouders die hun kind wakker maken als de nacht net voorbij us, om ze in te schrijven en te laten wegen en ze dan misschien twee wedstrijden van elk tien seconden te laten doen...winnen of verliezen en hoe veel judo werd er vandaag geleerd? Ik denk dat in plaats van een jonge judoka dat aan te doen, dat de tijd niet beter besteed zou kunnen worden aan een clinic van 4 of 6 uur bestemd voor kinderen? Juist op het niveau van plaatselijke, regionale, provinciale en nationale niveau's zie ik meer nadruk op shiai voor kleine kinderen, dan op kampen of clinics. Ik snap dat niet.

Ik houd van shiai. Ik heb gevochten op een extreem hoog niveau. Ik heb genoten van de kick van shiai toen ik volwassen was. Ik voelde de druk, jazeker. Maar toen ik als tiener begon (voor het eerst) in reguliere toernooien, was ik beter toegerust om te kunnen omgaan met die druk dan een zevenjarige zou kunnen.